लेखक: shree

शाळेत सकाळ ते संध्याकाळपर्यंत शिकवणे, पुढे संध्याकाळी घरासमोर अंगणात मुलांच्या फुकट शिकवण्या, त्या संपल्यावर बाभळीपाड्यावर टोणग्यांच्या गाडीतून जाऊन आदिवासी प्रौढांना शिक्षण देणे, रात्री 11:30 वाजता घरी येऊन पुन्हा सकाळी शाळेत जाण्यासाठी तयारी करणे …पगाराशिवाय इतर सर्व गोष्टी विनावेतन!! हीच त्यांची तत्त्वनिष्ठा !!

बहिण आंगूने त्या रागाच्या भरात, आप्पांशी  बोलणे सोडले. मात्र तिलाही त्याचा खूप त्रास झाला असणार. विशेषतः भाऊबीजेला तिला आपल्या या भावाची नक्कीच आठवण झाली असेल? या दोन भावा बहिणींचे एकमेकावर खूप प्रेम होते.

आणि समोरच्या भयाण  अंधारात थोडी हालचाल दिसली‌.. काळ्या कुट्ट अंधारात पांढऱ्या रंगाचा भास झाला ..हलणारे पागोटे दिसले. ..ती आकृती आमच्याकडे येत आहे असे वाटले.. भीती आणखीन वाढली..

 असे मित्र केवळ, ऋणानुबंधाने मिळतात. मी खूप भाग्यवान. आजही मैत्रीतील तो गोडवा आठ दशकापूर्वी होता तसाच आहे.  पुढेही तो दीर्घकाळ असाच मिळावा  ही परमेश्वराकडे प्रार्थना आहे!

उमरोळीतील गावकऱ्यांनी आप्पांना भावपूर्ण निरोप दिला. त्यांनी भेट दिलेला चांदीचा पेला व बशी आजही माझ्याकडे आहे. त्यांच्या निस्सीम प्रेमाची ती खूण आहे. ती कप-बशी पाहताना माझ्या जुन्या स्मृती जागृत होतात.

 खरे तर देवजी बाबा एका पायाने थोडे अधू होते. चालताना लंगडत. मात्र देवीचा संचार अंगात झाल्यावर ते त्या अधूपायावर गोल गिरक्या घेत. तरीही स्थिर असत. त्यांची वाणी त्यावेळी धारदार होत असे. भविष्यवाणी खरी करत असल्याने लोकांचाही त्यांच्यावर विश्वास होता.